بی سوادان آینده کسانی نیستند که نمی توانند بخوانند و بنویسند بلکه آنهایی هستند که یاد نگرفته اند با زندگی به چه شکلی برخورد کنند ، چگونه با مشکلات و مسائل پیچیده روبرو شوند و به چه صورت خواسته ها و آرزوهای خود را به اهداف مشخص و اهداف را به واقعییت تبدیل کنند .

اگر ندانیم چگونه با اطرافیانمان رابطه موثر و مناسبی داشته باشیم چگونه در زندگی تجربه های ناب روحانی ومعنوی بدست آوریم؟

اگر نتوانیم لذت عشق ، محبت و خدمت به همنوع را درک کنیم و اگر نتوانیم قدرتمند ومرفه باشیم و محیط خانوادگی مناسبی ایجاد کنیم و در یک کلام اگر نتوانیم زندگی زیبا ، با نشاط و شادی را خلق کنیم و از آن لذت ببریم ، هنوز با سواد نیستیم، ما به تجربه های آموزشی جدیدی بیشتر از آن چه در جزوات و کتابهای درسی آموخته ایم احتیاج داریم.»